تقریبا" یک سال شد که دارم می نویسم. از روز اولیم که شروع کردم به نوشتن ،هدفم این بود بیشتر در مورد مشکلم، علتش، راه حل هایی که به کار بردم، مسائل و اتفاقات جالبی که در رابطه با همین موضوع برام پیش اومده و بعضا" مسائل بی ربط دیگه بنویسم!
اوایل هم بیشتر راجع به این موضوع می نوشتم ولی کم کم احساس کردم دیگه به شدت اون اول به نوشتن و صحبت در این مورد نیاز ندارم.
نوشتن تو وبلاگ به من این کمک رو کرد که بتونم با برخوردهای آدمهای مختلف با همچین مشکلی خصوصا" در رابطه با یک دختر، آشنا بشم. همیشه ام طرزفکرهای مختلف و برخوردهای ناشی ازون از طرف افراد متفاوت برام خیلی جالب بود و همینم تونست بهم جرات بده که دیگه هراسی نداشته باشم یا همش بخوام خودمو اذیت کنم که دوست و فامیل و همسایه نفهمن!
از وقتیم نوید بهم پیشنهاد داد تو سایت اسپشیال بنویسم باعث شد با کسایی آشنا بشم که در عین داشتن مشکلات زیاد، روحیه های فوق العاده قوی تر و اراده های مثال زدنی دارن و کم کم جوری شد که مشکل خودمو یادم رفت تا اونجایی که دیگه نوشته هام هم از پشت نقاب گیسوکمند خارج شد و کمتر اشاره ای به این موضوع می کردم.
از همون ابتدا هم دوستهای بی نهایت خوب و مهربونی پیدا کردم که خیلی دوسشون دارم و برام با ارزشن و همه ی اینهارو هم مدیون سایت اسپشیال هستم.
تو دو دو تا چهار تا کردنهای اخیر هم به این نتیجه رسیدم دیگه لازم نیست بنویسم. به همین خاطر هم سعی کردم تعداد نوشته هامو آروم آروم کم کنم که برای خودم جدا شدن ازین محیط راحت تر باشه.هیچ دلیل خاصی هم نداره و خودم فقط احساس می کنم دیگه بهش احتیاج ندارم و همچنین پیشنهاد یه نفر دیگه ام بود که منو مصمم تر کرد.
نوید جان من بازم به خاطر همه ی لطفهات و زحمتهایی که برای سایت می کشی ازت تشکر می کنم و امیدوارم روز به روز تو این راه مثبتی که در پیش گرفتی موفق تر باشی.
اصلا" هم قصد خداحافظی ندارم چون قراره ازین به بعد فقط خودم ننویسم ولی مثل همیشه دوست دارم نوشته های همه رو بخونم و از حالشون با خبر بشم. پس ازین به بعد دیدار ما در وبلاگ های شما